Doktor nauka tvrdi da tačno zna šta se dešava sa dušom posle smrti

Majkl Njutn smatra se pionirom u istraživanju navodnih iskustava duše u duhovnom svetu. O toj temi prvi put je pisao u bestseleru “Putovanje duša”, prevedenom na deset jezika. Širom sveta postao je poznat po radu na duhovnoj regresiji, a gostovao je i u brojnim radijskim i televizijskim emisijama.

Nacionalno udruženje transpersonalnih hipnoterapeuta dodelilo mu je 1998. godine godišnju nagradu za doprinos povezivanju uma, tela i duha. Priznanje je dobio za višegodišnje kliničko istraživanje onoga što je opisivao kao “sećanja duše” i svoja tumačenja života posle smrti. Za knjigu “Sudbina duša” dobio je 2001. godine i godišnju nagradu nezavisnih izdavača.

Šta se dešava s nama kada umremo i gde odlazi naša duša? U pojedinim verskim tumačenjima odgovor se svodi na raj ili pakao, u zavisnosti od toga da li smo živeli u skladu s verskim pravilima. Njutn je, međutim, ponudio drugačije i kontroverznije viđenje, prema kojem se priča o životu posle smrti ne završava samo jednim od ta dva ishoda.

Kao hipnoterapeut, tvrdio je da pomoću regresije može da dovede ispitanike do onoga što je smatrao sećanjima na iskustva između dva života. Takva tumačenja zasnivaju se na njegovim tvrdnjama i iskazima ispitanika, a ne predstavljaju naučno potvrđen dokaz o postojanju života posle smrti.

Iskustva svojih ispitanika opisao je u knjigama “Putovanje duša” i “Sudbina duša”. Posebno je isticao da su se u njihovim svedočenjima ponavljali isti motivi i opisi.

Život prolazi pred očima

Majkl Njutn navodi da se kod ljudi na samrti često javlja fenomen “premotavanja” – osećaj da im čitav život prolazi pred očima. Prema njegovom tumačenju, uspomene se smenjuju velikom brzinom pre nego što se duša odvoji od tela.

Posmatranje sopstvenog tela

Prema Njutnovim zapisima, ispitanici su opisivali kako posmatraju sopstveno telo u trenutku kada se njihova svest odvaja od njega.

Svetlost kao put ka duhovnom svetu

Njutnovi ispitanici opisivali su svetlost koja se pojavljuje u daljini i postepeno ih privlači. Mnogi su je povezivali s osećajem ljubavi i mira, dok ju je on tumačio kao prelaznu fazu na putu ka duhovnom svetu.

U njegovim kontroverznim tumačenjima života posle smrti pojavljuju se i “anđeli čuvari”, odnosno duhovni vodiči koji dušu usmeravaju ka postojanju bez bola i patnje. Prema tim opisima, duša ponekad ne želi da se vrati na Zemlju, ali ipak postoje razlozi za njen povratak.

Njutnovo ezoterično viđenje počiva na ideji da smrt nije kraj, već prelazak u drugačiji oblik postojanja, zbog čega je se, prema njegovom uverenju, ne treba plašiti. Reinkarnaciju nije smatrao obaveznom, a povratak u ovozemaljski život povezivao je s karmom ili željom da se pomogne drugim ljudima.

Put duše u pravoslavnoj tradiciji

Prema verovanju o mitarstvima, prisutnom u delu pravoslavne tradicije, duša tokom prvih 40 dana posle smrti prolazi kroz duhovna iskušenja na kojima se ispituju gresi počinjeni za života. U tom tumačenju, prolazak kroz mitarstva predstavlja put duše ka Carstvu nebeskom. Ovo verovanje ne treba poistovećivati sa učenjem svih hrišćanskih crkava niti ga predstavljati kao jedinstven stav pravoslavlja.

Istraživanja i kontroverzne tvrdnje

Džejms Votson i Frensis Krik opisali su 1953. godine strukturu DNK kao dvostruku spiralu – dva lanca uvijena jedan oko drugog. Za otkrića o molekularnoj strukturi nukleinskih kiselina i njihovom značaju za prenos naslednih informacija, 1962. godine podelili su Nobelovu nagradu sa Morisom Vilkinsom.

Ruski istraživač Petar Petrovič Garjajev izneo je 1993. godine tvrdnje o neobičnim svojstvima DNK. Njegove ideje, međutim, nisu naučno potvrđene i ne predstavljaju prihvaćeno objašnjenje života posle smrti.

Zašto se pominje 40 dana?

Narodno verovanje da se duša pokojnika zadržava među živima 40 dana pojedini autori povezuju s tvrdnjama o takozvanom “DNK fantomskom efektu”. Garjajev je tvrdio da je instrument i nakon uklanjanja uzorka DNK nastavljao da registruje signal tokom 40 dana. Takve tvrdnje, međutim, ne predstavljaju naučno potvrđen dokaz o postojanju duše ili života posle smrti.

Garjajev je DNK opisivao kao svojevrsnu “antenu” koja prima informacije iz kosmosa. Pozivao se i na navodni eksperiment sa žabljim embrionima koji su, prema njegovim rečima, razvijali deformacije u komori zaštićenoj od spoljašnjih elektromagnetnih uticaja. Iz takvih navoda ne može se izvesti zaključak da kosmičke informacije upravljaju razvojem organizama.

Povezivanje ovih tvrdnji s verskim običajima ostaje spekulacija i ne objašnjava poreklo niti značenje pomena koji se daje 40 dana posle smrti.

Garjajev je tvrdio da DNK emituje radio-talase i laserske zrake koji stvaraju “informacione holograme”. Prema njegovom tumačenju, oni služe kao svojevrstan nacrt po kojem se razvija embrion i određuju gde će se formirati noge, oči, nos i drugi delovi tela. Ove tvrdnje nisu naučno potvrđene.

DNK sadrži nasledne informacije važne za razvoj i funkcionisanje organizma, ali nije precizno reći da su u njoj unapred zapisani svi naši detalji, emocije i bolesti. Na mnoge osobine utiču i životna sredina i iskustva.

Garjajev se pozivao i na eksperiment kvantne teleportacije iz 1997. godine, povezujući ga sa svojom idejom da ćelije razmenjuju informacije beskonačnom brzinom. Međutim, kvantna teleportacija podrazumeva prenos kvantnog stanja, a ne trenutno premeštanje fotona, i ne omogućava komunikaciju bržu od svetlosti. Taj eksperiment zato ne potvrđuje njegove tvrdnje o DNK niti zaključak da u ćelijskoj komunikaciji “nestaje vreme”.