Na Mesecu je sahranjen jedan čovek: Jedina osoba kojoj je večna kuća u svemiru

Judžin Šumejker je rođen u Los Anđelesu 1928. godine, a još od ranog detinjstva bio je opčinjen zvezdanim nebom i maštao o putovanjima na druge planete. Bio je izuzetno talentovan mladić, pa je već sa 19 godina diplomirao na prestižnom Kalifornijskom tehnološkom institutu, nakon čega je obrazovanje nastavio na Prinstonu, usmerivši se na geologiju i planetologiju.

Njegovi rani naučni radovi trasirali su put čitave njegove karijere, jer je neumorno tragao za vezama između procesa koji se dešavaju na Zemlji i pojava na drugim nebeskim telima. Vremenom je postao jedan od glavnih utemeljivača nove naučne discipline pod nazivom astrogeologija, koja se bavi proučavanjem strukture i istorije nastanka površina planeta i njihovih satelita, pa je njegova strast prema istraživanju pokazala koliko nauka može pomerati granice ljudskog saznanja.

Kada su Sjedinjene Američke Države pokrenule ambiciozni program Apolon sa ciljem sletanja na Mesec, Šumejker se našao u samom centru istorijskih dešavanja. Rukovodio je stručnim timom koji je izradio prvu geološku kartu mesečeve površine, što je bilo od presudnog značaja za izbor lokacija sletanja i pripremu samih posada.

On je lično obučavao astronaute u Meteoritskom krateru u Arizoni, učeći ih kako da prepoznaju ključne geološke uzorke i rade u uslovima smanjene gravitacije. Kolege su često isticale da je imao redak dar da najsloženije naučne pojmove objasni kroz jednostavna i praktična uputstva. Stalno je naglašavao da astronauti moraju do tančina razumeti tlo po kome hodaju da bi uspešno obavili misiju na drugoj planeti.

Ipak, sam Šumejker nikada nije poleteo u kosmos zbog zdravstvenih i medicinskih ograničenja, što je do kraja života nosio kao veliku ličnu tugu.

Porodica, veliko otkriće komete i teška tragedija

Pored neprekidnog naučnog rada, Judžin je imao i bogat privatni život u kome mu je najveći oslonac bila supruga Kerolin. Njih dvoje su proveli decenije u skladnom braku, delivši ne samo svakodnevicu već i veliku strast prema istraživanjima, pa su zajedno učestvovali u brojnim naučnim ekspedicijama.

U njegovom timu saradnika bili su i cenjeni astronomi Eleonora Helin i Dejvid Levi. Upravo u saradnji sa Levijem, Šumejker je 1993. godine napravio otkriće koje mu je donelo svetsku slavu, kada su uočili kometu koja je ponela naziv Šumejker-Levi. Ovo otkriće bilo je istorijsko jer su naučnici po prvi put imali priliku da uživo posmatraju kako se jedno nebesko telo raspada na fragmente i udara u površinu Jupitera, ostavljajući ogromne tragove na tom gasnom gigantu. Za svoj rad dobio je brojna priznanja, uključujući medalju Baringer 1984. godine i Nacionalnu medalju za nauku SAD 1992. godine.

Ni u poznijim godinama njegov istraživački duh nije jenjavao, pa je postavio sebi novi cilj da pronađe sve velike meteoritske kratere na Zemlji kako bi pomogao čovečanstvu da se pripremi za eventualne pretnje iz svemira. Zbog toga su on i njegova supruga Kerolin u leto 1997. godine otputovali u Australiju radi istraživanja kratera u pustinjskim predelima.

Nažalost, sudbina je imala tragičan obrt, pa je na putu u blizini grada Alis Springs njihov automobil doživeo tešku saobraćajnu nesreću u sudaru sa drugim vozilom. Judžin Šumejker je poginuo na licu mesta u 69. godini života, dok je njegova supruga Kerolin preživela sa teškim povredama.

Ispunjenje životnog sna i večni počinak na Mesecu

Nakon tragične pogibije, njegove kolege iz agencije NASA setile su se anegdote i šale koju je Šumejker često ponavljao tokom života, govoreći da ako mu već nije suđeno da ode na Mesec dok je živ, voleo bi da ga tamo sahrane.

Američka svemirska agencija odlučila je da ispuni njegovu najveću želju i oda mu najvišu počast. Njegovo telo je kremirano, a deo pepela pažljivo je smešten u posebnu polikarbonatnu kapsulu na kojoj su urezani njegov portret i godine života.

Ova kapsula je 1998. godine postavljena na svemirski aparat Lunar Prospektor. Nakon što je letelica uspešno završila svoju istraživačku misiju, 31. jula 1999. godine usmerena je ka površini Meseca. Kapsula sa pepelom slavnog naučnika razbila se o mesečevo tlo, tačno 3 decenije nakon istorijskog leta Apolona 11. Tako je san Judžina Šumejkera konačno postao stvarnost, a on je ostao upisan u istoriji kao jedini čovek koji je sahranjen na Mesecu.