Bila je najlepša glumica Evrope: Glumila sa Alenom Delonom i u kultnom srpskom filmu

Rođena u Parizu 1931. godine, Ani je od malih nogu učila šta znači borba jer ju je podizala samohrana majka koja je insistirala na njenoj potpunoj samostalnosti. Zbog toga je glumu uvek posmatrala kao pošten posao i sredstvo za život, a ne kao glamurozan stil.

Nakon završetka prestižnog konzervatorijuma i uspešnih nastupa u pozorištu, na filmu je debitovala 1955. godine u ostvarenju “Trinaestoro za stolom”. Publiku i kritiku osvojila je preko noći, pa je ubrzo opisivana kao najbolji dramski temperament u celokupnom posleratnom periodu.

Najčešće je tumačila uloge nezavisnih i usamljenih žena koje se hrabro nose sa životnim preprekama. Tokom svoje bogate karijere koja je trajala punih 5 decenija, zabeležila je skoro 150 uloga.

Uloga u srpskom filmu

Posebno mesto u njenoj biografiji zauzima i jugoslovenska kinematografija, jer je krajem 60-ih godina igrala ulogu Reze u čuvenom filmu “Biće skoro propast sveta” u režiji Aleksandra Petrovića. Sam reditelj bio je oduševljen njenom profesionalnošću i darom.

– Zadovoljan sam ulogom Ani Žirardo, iako je materijal još uvek iseckan i usitnjen. To je odlična glumica. Imaću je u vidu kada budem spremao i moj sledeći film – izjavio je Aleksandar Petrović 1968. godine za tadašnji časopis Čik.

Svoju najveću popularnost doživela je sedamdesetih godina kada je proglašena za ženu godine po izboru magazina Paris Meč. Osvojila je 3 prestižne nagrade Cezar, kao i nagrade Molijer i David de Donatelo, dok joj je priznanje Molijer 2002. godine svečano uručio lično Alen Delon.

Međutim, tokom 80-ih godina njena karijera počinje naglo da bledi, da bi devedesetih postala poluzaboravljena zvezda dok se u tišini borila protiv teške depresije i alkoholizma.

Brak sa italijanskim glumcem

Na samom početku filmske karijere, udala se 1962. godine za italijanskog glumca Renata Salvatorija sa kojim je dobila ćerku Đuliju. Iako su se nakon izvesnog vremena rastali, formalno se nikada nisu razveli, pa su ostali u braku sve do njegove smrti 1988. godine.

Najteži udarac stigao je u poznoj starosti, ali je Ani ponovo pokazala svoju neustrašivu prirodu. Godine 2006. hrabro je izašla u javnost i otvoreno progovorila o tome kako na njen život utiče teška Alchajmerova bolest, postavši simbol borbe protiv ovog oboljenja u celoj Francuskoj.

Preminula je u Parizu 2011. godine u 80. godini života. Koliki je trag ostavila u svojoj zemlji govori i podatak da je čak 17 opština u Francuskoj nazvalo ulice po njoj, dok se 2012. godine njen lik našao na zvaničnim poštanskim markama.