Rene iz serije “Alo, alo” uveseljavao je milione, ali njegovu smrt su proglasili blagoslovom

Rođen je u Hadersfildu 1941. godine kao jedino dete Harolda i Grejs Kej, koja ga je donela na svet u svojoj 42. godini. Njegov otac je tokom Drugog svetskog rata radio u službi protivvazdušne zaštite, a kasnije se zaposlio u fabrici traktora. Kao dečak igrao je ragbi, dok je nakon školovanja morao pošteno da se bori za svaki peni radeći teške poslove u fabrikama tekstila, fabrici traktora i vinariji.

Ipak, u njemu je sve vreme tinjala velika ljubav prema radiju i glumi, pa je kao mlad radio na bolničkom radiju u rođenom gradu gde je 1963. godine intervjuisao članove grupe Bitlsi i Kena Doda. Prekretnica se dogodila kada je odigrao ulogu u jednoj radio-drami koju je režirao Alan Ajkborn, koji mu je posavetovao da ode na audiciju u pozorište Oktagon u Boltonu. Dobio je angažman i ubrzo zaigrao u poznatim komadima kao što su “Luter”, “Uobraženi bolesnik”, “Edip”, “Kiklopi” i “Povratak”.

Zanimljivo je i da je neobično pisanje njegovog imena Gorden nastalo zbog greške pri kucanju u Britanskom udruženju glumaca, ali mu se to dopalo pa je odlučio da ga zadrži. Prvu televizijsku ulogu dobio je 1968. godine u seriji “Kuća šampiona”, a 1969. godine pojavio se u popularnoj sapunici “Ulica krunisanja”. Usledile su brojne sporedne uloge u kojima je gradio reputaciju pouzdanog glumca, dok su omiljene serije i televizija polako otvarale vrata za njegov uspeh.

Jedan scenario mu je promenio život

Veliki preokret u njegovoj karijeri i životu dogodio se 1982. godine kada mu je scenarista i producent Dejvid Kroft poslao scenario za pilot-epizodu nove humorističke serije u nadi da će prihvatiti glavnu ulogu. Bio je to lik Renea Artoe, vlasnika kafea u okupiranoj Francuskoj koji pokušava da preživi rat dok krije Pokret otpora, sarađuje sa Nemcima i upada u brojne ljubavne komplikacije.

Serija “Alo, ‘alo!” počela je da se emituje 1984. godine i trajala je sve do 1992. godine, a Gorden Kej je bio jedini glumac koji je igrao u svih 85 epizoda. Lik Renea postao je toliko popularan da je Kej igrao i u pozorišnoj verziji čak 1.200 puta. Vratio se svojoj čuvenoj ulozi i 2007. godine u specijalnoj epizodi “Povratak Alo, ‘alo!”, kao i tokom turneje u Australiji.

“Stidljivi, buckasti gej”

Iza nasmejanog lica i uspešne karijere skrivao se čovek čiji je privatni život proživljavao velike lomove. U svojoj autobiografiji “Rene i ja”, objavljenoj 1989. godine, otvoreno je pisao o tome da je bio izuzetno stidljiv jer je u mladosti bio gojazan. Još kao tinejdžer shvatio je da je homoseksualac, ali je dugo bežao od istine o sebi, pa je sa 22 godine čak zaprosio jednu ženu pre nego što je shvatio da to nije dobar put.

Njegova koleginica Viki Mišel otkrila je da mu je bilo veoma neprijatno tokom snimanja ljubavnih scena. Viki Mišel je ispričala da je bio gej u vreme kada niste mogli da budete deklarisani i ponosni, pa kada bi ga zgrabila u scenama, morao je zaista da se potrudi i isturi zadnjicu kako bi se telom što više udaljio od nje. Glumac je zvanično izašao iz ormana 1989. godine u svojoj 48. godini i poručio da je rođen takav i da se nikada nije pretvarao da je bilo šta drugo.

Njegov život obeležila je i teška tragedija u januaru 1990. godine, kada je tokom oluje u Londonu doživeo jezivu saobraćajnu nesreću u kojoj mu je komad drvene table prošao kroz vetrobran i zadao teške povrede glave. Hitno je operisan, a da bi mu vratili pamćenje, njegov agent i koautor serije Džeremi Lojd puštali su mu snimke “Alo, ‘alo!” dok je ležao u bolnici.

Tokom oporavka doživeo je novu neprijatnost kada su dva novinara ušla u njegovu bolničku sobu, fotografisala ga i intervjuisala bez dozvole, što je dovelo do čuvenog sudskog spora “Kej protiv Robertsona” o pravu na privatnost.

Poslednje godine života proveo je povučeno i daleko od javnosti jer mu je narušeno zdravlje donelo tešku dijagnozu demencije. Poslednje 2 godine proveo je u domu za stare u Knaresborou, gde je retko imao posete. Suprug njegove rođake Šile, Rejmond Šatlvort, izjavio je da Gorden pred kraj nije mogao ni sebe da prepozna, te da njegova smrt u 76. godini predstavlja blagoslov jer nije bilo šanse za oporavak.

Preminuo je 23. januara 2017. godine, a na sahrani u Hadersfildu od njega su se oprostile koleginice Viki Mišel, Sju Hodž i Kim Hartman, dok je celokupna porodica i publika ispratila velikana uz stihove nezvanične himne Jorkšira.