U Beograda je postojao muški harem: Mladiće plaćali za intimne odnose sa Turcima

Mladiće koji su činili ove hareme i pružali intimne usluge turskim glavešinama nazivali su “đojleni” ili “adžuvani”. Sama reč “đojle” označavala je dragana, odnosno mezimca i miljenika. Imućnije i uticajnije Osmanlije u Beogradu redovno su držale ove mladiće kao ljubavnike, a sam vezir ih je imao u ogromnom broju.

Njihov status na dvoru bio je izuzetno formalizovan. O đojlenima se brinuo poseban carski službenik koji je uživao visoko dostojanstvo, u rangu s nosiocima najvažnijih funkcija, poput kafedži-baše ili upravitelja ženskog harema (harem-ćehaje). Istoričari naglašavaju da se ovi mladi ljubavnici nikako ne smeju poistovećivati sa evnusima, jer su evnusi imali sasvim drugačiju ulogu i finansirani su iz potpuno odvojenih budžetskih stavki.

Iz narodnog džepa pravo u harem: Hiljade groša za vezirovu raskoš

Ono što iz današnje perspektive deluje najneverovatnije jeste činjenica da je usluge ovih mladića direktno finansirala Srbija iz sopstvene kase. Iako je domaće stanovništvo živelo pod teškim teretom nameta i jedva preživljavalo, novac za vezira i njegovu svitu izdvajan je u okviru redovnog danka Porti.

U zvaničnim računima tadašnje države postojale su precizne stavke namenjene ovom trošku, koje su se nazivale “djeci”, “đojlenima”, “daire djeci” ili “đojle-egbi”. Za ove potrebe godišnje se izdvajalo više od deset hiljada groša, što je predstavljalo ogromnu sumu i ozbiljno opterećenje za tadašnje stanovništvo.

Pročitaj i Katarina Đorđević rođena je kao MUSLIMANKA, primila je pravoslavlje i u Beogradu postala PRVA POZNATA PROSTITUTKA: Opsluživala je moćnike, pa presavila tabak i tužila državu zbog maltretiranja

Svedočanstvo zemunske udovice: “Sin mi noćima ne izlazi od Turaka”

O tome kako je to izgledalo u svakodnevnom životu najbolje svedoči autentičan slučaj zabeležen 1829. godine. Jedna zabrinuta samohrana majka iz Zemuna odlučila je da pošalje svog nemirnog sina Jovana preko reke, kod zeta u Beograd, nadajući se da će tamo izučiti trgovački zanat i biti pod strožim nadzorom.

Međutim, umesto da se posveti zanatu, Jovan je priredio porodici šok. Do majke su ubrzo stigle glasine da ne mari za zanat, već da neprestano boravi s Turcima, kod njih provodi i dane i noći, a uz to raspolaže neuobičajeno velikim svotama novca. Očajna žena posumnjala je da turski velikodostojnici s njenim sinom upražnjavaju “njihov bezzakoni običaj”, pa se pismenom molbom obratila beogradskim vlastima, preklinjući ih da joj dete hitno vrate kući u Zemun.

Tajne turskih kupatila i plesači zbog kojih su padale glave

Strast prema muškom društvu u Osmanskom carstvu imala je dugu tradiciju. Istorijski izvori beleže da je još sultan Bajazit I uveo običaj držanja muških harema, koji su ubrzo prihvatili vojnici i plemstvo, dok je sultan Mehmed II važio za jednog od najvećih pokrovitelja takvih odnosa. Dečaci su vekovima pristizali i putem danka u krvi, pa su mnogi od 200 do 300 hiljada odvedenih mališana završavali upravo u službi velikaša.

Pored samih harema, glavna mesta susreta bila su javna kupatila – hamami. Tamo su kao pomoćnici pri kupanju radili dečaci zvani telaci. Posebnu pometnju izazivali su takozvani “kočeci” – mladi plesači nemuslimanskog porekla koji su nastupali našminkani i obučeni u raskošnu žensku odeću.

Njihov ples i pojava toliko su znali da pomute pamet muškim posetiocima da su u kafanama i haremima izbijale krvave tuče sa smrtnim ishodom. Zbog tolikog haosa i nasilja, sultan Abdulmedžid bio je prinuđen da sredinom devetnaestog veka zakonom zabrani njihove nastupe.

Javna tajna na beogradskoj kaldrmi

Iako intimni trenuci nisu bili izloženi pogledima prolaznika, postojanje vezirovog muškog harema u Beogradu nije bilo nikakva tajna. Sve do kraja tridesetih godina 19. veka varošani su vrlo dobro znali šta se odvija iza zidina turskih konaka.

Pročitaj i Pojavila se fotografija JAVNE KUĆE iz Kraljevine Jugoslavije i evo kako je izgledao BEOGRADSKI BORDEL 1930. godine: Dame noći imale i po 15 mušterija dnevno, Mala Julče bila miljenica klijentele

Za hrišćansko stanovništvo ovakav način života bio je potpuno stran i nezamisliv, jer nijedan hrišćanski vladar tog doba nije imao ništa slično. Beograđani su ove pojave doživljavali kao dokaz “grešnosti” turskog poretka, što je dodatno produbljivalo kulturni jaz i pojačavalo otpor prema osmanskoj vlasti sve do konačnog oslobođenja.

Ovu zaboravljenu i intrigantnu praksu detaljno je rasvetlio pravnik i sociolog Ivan Janković u svom delu “Kata Nesiba i komentari”.