Umro čuveni reditelj čiji filmovi su izazivali skandale

Vest o njegovoj smrti u sredu su italijanskoj novinskoj agenciji Ansa saopštili njegova supruga Katerina Varzi i deca Bonifaćo i Beatriče Bras, prenosi Dedlajn.

Inače, reditelj je rođen u Milanu 1933. godine, u porodici poreklom iz Venecije, Bras se 1957. preselio u Pariz, nakon što je diplomirao pravo u Padovi, na severu Italije.

Tamo je uspostavio kontakte sa Francuskom kinotekom, koju je vodio Anri Langloa, i postao deo kruga stvaralaca koji su oblikovali nastajući francuski novi talas (Nouvelle Vague). Radio je i kao asistent Jorisa Ivensa i Roberta Roselinija.

Debitantsko ostvarenje u Veneciji

Bras je debitovao kao reditelj 1963. godine u Veneciji filmom “In Capo Al Mondo”, koji je kasnije preimenovan u “Chi Lavora è Perduto”. Radnja filma smeštena je u Veneciju, a prati mladog nezaposlenog muškarca sa izraženim antisocijalnim sklonostima.

Film se našao na udaru cenzure, što je označilo početak niza sukoba koje je Bras tokom karijere vodio zbog svog ličnog, nekonformističkog i libertarijanskog pogleda na svet.

Tokom šezdesetih i ranih sedamdesetih godina, Bras se uglavnom posvetio avangardnom filmu. Među njegovim ostvarenjima našla su se i dva eksperimentalna kratkometražna filma, naručena od strane Umberta Eka, pod naslovima “Tempo Libero” i “Tempo Lavorativo”.

Krajem šezdesetih i početkom sedamdesetih godina Bras je veliki deo vremena proveo u Londonu, gde je snimio tri filma: “Deadly Sweet” (1967), “Attraction” (1969) i “Dropout” (1970).

Restaurirana digitalna verzija filma “Deadly Sweet” u 4K rezoluciji, pop-trilera u kojem glume Žan-Luj Trentinjan i Eva Aulin, prikazana je ove godine na Filmskom festivalu u Veneciji, u okviru programa “Venecijanski klasici”.

Film prati kratak susret između razočaranog muškarca i devojke bez iluzija, nakon ubistva vlasnika noćnog kluba u Londonu.

Krajem sedamdesetih godina Bras je ušao u novu fazu karijere i ponovo privukao veliku pažnju javnosti kultnim istorijsko-erotskim filmovima “Salon Kitty” (1976) i “Caligula” (1979), kao i ostvarenjem “The Key” (1983), slobodnom adaptacijom romana japanskog pisca Tanizakija Đunićira.